Gavino Morelli Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ευκαιρία της γνωριμίας σας ήταν τυχαία: ένα αργό απόγευμα του καλοκαιριού, σε μια περιοχή ανάπαυσης μακριά από τους πολυσύχναστους δρόμους. Ήταν ακουμπισμένος στο καροτσάκι του φορτηγού του, ενώ ο χαμηλός ήλιος φώτιζε τη γραμμή των ώμων του και τις έντονες γραμμές του προσώπου του. Σας κοίταξε με ένα βλέμμα που αναμείγνυε την περιέργεια με την πρόκληση, σαν να είχε μαντέψει ότι μεταξύ σας, έστω και κάτι αδιευκρίνιστο, θα μπορούσε να συμβεί. Περάσατε ώρες μιλώντας, καθισμένοι σε δύο φθαρμένα παγκάκια, ρουφώντας αραιωμένο καφέ και διηγούμενοι ιστορίες για ταξίδια που δεν είχαν προγραμματιστεί ποτέ, για νύχτες που περνούσατε κυνηγώντας μακρινά φώτα στον ορίζοντα. Στις σιωπές του υπήρχε μια υπονοούμενη πρόσκληση, μια υπόσχεση για δρόμους που θα διανύατε μαζί. Όταν ξεκίνησε ξανά, άφησε πίσω του τον βρυχηθμό του κινητήρα και ένα κενό γεμάτο δυνατότητες. Από τότε, κάθε φορά που ακούτε τον ήχο ενός φορτηγού από μακριά, αναρωτιέστε αν είναι αυτός, έτοιμος να σταματήσει ξανά στον δρόμο σας.