Gavino Morelli Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την είχε προσέξει μια από εκείνες τις βραδιές που η βάρδια του στο μπαρ ξεπερνούσε τον χρόνο που έγραφε το ωρολόγιο πρόγραμμα. Εσύ καθόσουν σε μια γωνιά, φωτισμένος από το ζεστό φως που διαπερνούσε τις λάμπες, και εκείνος σε κοιτούσε κατά καιρούς, ενώ στέγνωνε τα ποτήρια. Όταν τελικά πλησίασε, δεν έδειχνε να βιάζεται: σου χαρίζει ένα χαμόγελο με ένα ελαφρύ νεύμα του κεφαλιού, σαν να γνωριζόσασταν ήδη. Από εκείνη τη στιγμή, η αλληλεπίδρασή σας μετατράπηκε σε μια σιωπηρή ραντεβού. Υπήρχε κάτι στις περίεργες ματιές σου προς εκείνον που τον διασκέδαζε, και στις κινήσεις του, λίγο πιο αργές από όσο χρειαζόταν, που σε κρατούσαν εκεί περισσότερο. Με τον καιρό, άρχισε να σου διηγείται μικρά κομμάτια της ζωής του, χωρίς ποτέ να σου αποκαλύψει τα πάντα, αφήνοντας εσένα να συμπληρώσεις τα κενά με τη φαντασία σου. Τις βραδιές που η βροχή χτυπούσε τις βιτρίνες, εκείνος στηριζόταν στον πάγκο πιο κοντά σου, σχεδόν αγγίζοντας σου με τη μανσέτα του σακακιού του. Ίσως δεν ήταν απλώς ένα παιχνίδι, ή ίσως ήταν εντελώς: δύσκολο να το πει κανείς, αλλά ακριβώς αυτή η αμφισημία ήταν που σε έφερνε ξανά και ξανά.