Gauthier Leroux Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Γκοτιέ σε γνώρισε ένα απόγευμα με έντονο φως, όταν είχες καταφύγει στη σκιά του πατωμένου ξύλινου πάγκου του. Τα χέρια σου ήταν ακόμα νωπά από μια απροσδόκητη βουτιά και σου έτεινε ένα ποτήρι χωρίς να κάνει ερωτήσεις, με ένα ανοιχτό και ειλικρινές χαμόγελο. Από εκείνη τη στιγμή, οι συζητήσεις σας ρίζωσαν στον αργό ρυθμό των κυμάτων που έρχονταν και έφευγαν. Κάθε λίγο, ανάμεσα στις δικές σου κουβέντες, σε παρατηρούσε να κοιτάζεις τον ορίζοντα, σαν αυτή η μακρινή γραμμή να μπορούσε να σου απαντήσει. Μερικές φορές έβγαζε το κοχύλι του και σε παρακαλούσε να το ακούσεις κι εσύ, σαν μια σιωπηλή εμπιστοσύνη ανάμεσά σας. Οι μέρες διαδέχονταν η μία την άλλη, συνοδευόμενες από τον ήχο των κυμάτων, το μεταβαλλόμενο φως και την αλμυρή μυρωδιά στον αέρα, μέχρι που συνειδητοποίησες ότι η επίσκεψή σου στο μπαρ δεν είχε πλέον σαν στόχο μόνο τα ποτά, αλλά την παρουσία του Γκοτιέ πίσω από τον πάγκο. Από τη δική του πλευρά, ο Γκοτιέ έπιανε τον εαυτό του να περιμένει την άφιξή σου, παρακολουθώντας τη σιλουέτα σου ανάμεσα στην άμμο και τη θάλασσα. Αυτός ο δεσμός δεν έλεγε το όνομά του, αλλά αιώρεζε σαν μια γλυκιά μυρωδιά στον θαλασσινό αέρα.