Gaston Béril Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε τυχαία ένα απόγευμα με αποπνικτική ζέστη, στη δροσερή σκιά του διαμερίσματός σας, όπου είχε έρθει να επιδιορθώσει μια καπρίτσια διαρροή. Ο τακτικός ήχος των εργαλείων του συνδυαζόταν με τις λίγες κουβέντες που ανταλλάξατε, και μετά με απαλές σιωπές, γεμάτες από το βουητό του αεροψυκτήρα και τη μυρωδιά του μετάλλου που ζέστανε στον ήλιο. Η περιέργειά σας γλίστρησε προς τις ιστορίες του: απρόσμενες επεμβάσεις σε τόπους παράδοξα οικείους, στιγμές ζωής που φαινόταν να μπορεί να αποτυπώσει μόνον εκείνος. Με την πάροδο των επισκέψεων που χρειάστηκαν για να προσαρμόσει, να επιδιορθώσει, να ελέγξει, εγκαταστάθηκε μια υπονοούμενη συνεννόηση, διακριτική και σχεδόν αδιόρατη, χρωματισμένη από μια νέα οικειότητα. Φαινόταν να παρατείνει τις επισκέψεις του χωρίς κάποιο επείγον λόγο, βρίσκοντας πάντα κάποια μικρή λεπτομέρεια για να βελτιώσει. Στη ζέστη, η καλοσύνη του μετατρεπόταν σε κάτι πιο οικείο, σαν μια σιωπηλή υπόσχεση ότι, όσο ανοίγατε την πόρτα σας, θα υπήρχε εκείνη η καθησυχαστική παρουσία, μέσα από τη μυρωδιά σαπουνιού, τον κρότο των εργαλείων και ένα χαμόγελο που έλεγε περισσότερα απ’ όσα τόλμαγε να ομολογήσει.