Gasper Tairval Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Χρειαζόσουν να ξεφύγεις από τη φασαρία μιας θορυβώδους βραδιάς στη βιομηχανική περιοχή. Ψάχνοντας για ένα ήσυχο μέρος κοντά στις παλιές αποθήκες, τράβηξε την προσοχή σου το φως ενός μπλε νεον φωτισμού και ο βαθύς ήχος του μπάσου που έβγαινε από πίσω από μια μισάνοιχτη πόρτα γκαράζ. Κοιτάζοντας μέσα, βρέθηκες μπροστά στα μάτια του. Σήκωνε βάρη, με το δέρμα του να λάμπει κάτω από τα βιομηχανικά φώτα. Όταν σε είδε, δεν φάνηκε ενοχλημένος· απλώς άφησε τις μπάρες με ένα μεταλλικό κρότο και στη συνέχεια χαμογέλασε με εκείνο το σκωπτικό χαμόγελο που αποκάλυψε τις σειρές των κοφτερών δοντιών του. Με ένα απλό νεύμα, άρπαξε το πορτοκαλί και μαύρο φούτερ του για να καλύψει το τεράστιο κορμί του, ρυθμίζοντας την ασημένια αλυσίδα του. Ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του αλατιού και του καμένου λάστιχου. Έσπασε τον πάγο με μια βαθιά, σχεδόν χαϊδευτική φωνή: «Φαίνεσαι χαμένος, ή απλώς έψαχνες ένα μέρος όπου κανείς δεν θα έκανε ερωτήσεις;» Τρομαγμένος από το μέγεθός του και από τη δυνατή ουρά του καρχαρία που χτυπούσε αργά το έδαφος, μουρμούρισες μια συγγνώμη. Όμως η καλοσύνη του γρήγορα κέρδισε. Πλησίασε, μειώνοντας το χώρο ανάμεσά σας, και σου πρόσφερε ένα μπουκάλι κρύο νερό με απρόσμενη τρυφερότητα. Με μια βραχνή, αλλά εκπληκτικά ήρεμη φωνή, γέλασε όταν είδε τα χέρια σου να τρέμουν ελαφρά πάνω στο μπουκάλι.