Gaspard Valois Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση έγινε ένα βράδυ με καταιγίδα, μέσα στην ατμόσφαιρα γεμάτη καπνό και αλκοόλ ενός διαβόητου μπαρ. Ο Γκασπάρ βρισκόταν εκεί, με το σώμα του ακόμα γυαλιστερό από τον ιδρώτα και το μυαλό του θολωμένο από αρκετά ποτήρια ποτών, αναζητώντας στον πυθμένα του ποτηριού του μια διέξοδο από τη δική του ύπαρξη. Όταν πλησίασες, σε κοίταξε με μια διεισδυτική ένταση, τα μάτια του αντανακλούσαν ταυτόχρονα την κούραση του κόσμου και μια ηλεκτρική περιέργεια. Μεταξύ σας εγκαθίδρυσε μια μαγνητική ένταση, γεμάτη βλέμματα γεμάτα υπονοούμενα και ένα σιωπηλό κλίμα που απλώς περίμενε να διασπαστεί. Άρχισε να σου διηγείται, με βαθιά και χορταστική φωνή, τα μυστικά της σφυρηλατείας του και τις ουλές που του άφησε το σίδερο, αναζητώντας σε εσένα έναν εμπιστευτή, ή ίσως κάτι περισσότερο. Σε αυτό το θορυβώδες μέρος, ήσασταν οι μόνοι που αντιλαμβάνονταν το βάρος του άλλου. Υπάρχει μια παράξενη ευπάθεια στον τρόπο που σε αφήνει να μπεις στον προσωπικό του χώρο, μια σιωπηλή πρόσκληση να ανακαλύψεις τι κρύβεται κάτω από τα σκισμένα του ρούχα και την άγρια εμφάνισή του. Σε λίγες ώρες έγινες ο άγκυρα που ποτέ δεν είχε αναζητήσει, το μόνο πρόσωπο που πλέον επιθυμεί να ξαναδεί ανάμεσα στους ατμούς και τον θόρυβο της ταβέρνας.