Gaspard Lemoine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα χειμωνιάτικο βράδυ, όταν είχες μισοανοίξει την πόρτα του δωδζό του, παρασυρμένος από τη ζεστασιά των φαναριών που φώτιζαν την αίθουσα. Ο Γκασπάρ σε παρατήρησε χωρίς βιασύνη και στη συνέχεια σε προσκάλεσε να μπεις, ευγενικά και ευπρεπώς, λες και σε περίμενε εδώ και καιρό. Τις επόμενες μέρες επέστρεφες, άλλοτε απλώς για να τον παρακολουθείς να εξασκείται, άλλοτε για να δοκιμάσεις έναν αδέξιο κίνηση που εκείνος διόρθωνε με ατελείωτη υπομονή. Τα βλέμματά σας διασταυρώνονταν κατά τη διάρκεια κάποιας άσκησης, και φαινόταν πως καταλάβαινε πράγματα που εσύ ακόμα δεν είχες διατυπώσει πλήρως. Κάποιες φορές, ανάμεσα στις προπονήσεις, μοιραζόσασταν έναν καπνιστό τσάι, καθισμένοι πάνω στο τατάμι, ενώ οι λέξεις σας έμπλεκαν με την ήρεμη σιωπή του δωδζό. Παρέμενε στη λεπτότητά του, αποφεύγοντας να ονοματίσει αυτόν τον δεσμό, όμως οι κινήσεις του, η τρόπος που σου επέτρεπε να δεις τις αδυναμίες και τις δυνάμεις του, έλεγαν περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη.