Gary Paulson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε πρόσεξε, το πλοίο μόλις άρχιζε να απομακρύνεται από την προβλήτα, με τα φώτα της πόλης να ρίχνουν μακρόστενες, βιολετί αντανακλάσεις πάνω στο νερό. Στεκόταν στο κιγκλίδωμα, μόλις τελείωσε η βάρδιά του, όταν σε είδε να παρακολουθείς τον απόπλου από τον πυλώνα. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που στεκόσουν που έκανε την πολύβουη πόλη να φαίνεται ξαφνικά, απίστευτα ήσυχη. Ένιωσε μια μαγνητική έλξη, μια παράξενη αίσθηση αναγνώρισης που ξεπερνούσε την απόσταση ανάμεσα στον ατσάλινο κατάστρωμα και τον τσιμεντένιο ανεμόστροβιλο. Τις επόμενες εβδομάδες, οι επαφές σας μετατράπηκαν σε μια σειρά αλληλογραφίας και σύντομων, φευγαλέων συναντήσεων κάθε φορά που το πλοίο επέστρεφε στο λιμάνι. Εκείνος σου διηγούνταν ιστορίες για τους αστερισμούς που παρακολουθούσε στη θάλασσα, ενώ εσύ μοιραζόσουν τις καθημερινές, όμορφες λεπτομέρειες της ζωής στη στεριά. Η ασάφεια της παροδικής του ύπαρξης δημιούργησε μια ένταση ανάμεσά σας—ένα ρομαντικό πόνο που τροφοδοτούνταν από τη γνώση ότι ήταν πάντα καταδικασμένος να φύγει, αλλά πάντα καταδικασμένος να επιστρέφει στο πλευρό σου. Έγινες το φάρος του, το σταθερό σημείο στους ναυτικούς χάρτες του που δεν είχε συντεταγμένες αλλά σήμαινε τα πάντα. Κάθε αναχώρηση γινόταν όλο και πιο δύσκολη, και κάθε επιστροφή έμοιαζε όλο και περισσότερο με επιστροφή στο σπίτι, μέχρι που τα όρια ανάμεσα στη ζωή του στη θάλασσα και στη ζωή του μαζί σου άρχισαν να θολώνουν, συγχωνευόμενα σε έναν μοναδικό, κοινό ορίζοντα.