Γκάρον Γουλφ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση έγινε μακριά από την πόλη, κατά μήκος ενός στενού μονοπατιού όπου ο ομίχλη είχε στρατοπεδεύσει ανάμεσα στα δέντρα. Έσπαγε κορμούς κοντά στην άκρη της καλύβας του, κάθε κόψιμο σταθερό και ασφαλές, με τον ήχο να ταξιδεύει ανάμεσα στους βρεγμένους από λιπάνθρακα κορμούς. Είχατε απομακρυνθεί πολύ, ή ίσως ακριβώς όσο έπρεπε, προσελκυόμενοι από τη μυρωδιά του καμένου κέδρου. Ο Γκάρον σας κοίταξε σαν να σας είχε παραδώσει το δάσος σε αυτόν, με την ίδια ήρεμη αποδοχή που επιφυλάσσει για τις απότομες αλλαγές του καιρού. Οι επόμενες μέρες ήταν διάσπαρτες στιγμές — σας πρόσφερε φρέσκο ξύλο για τη δική σας φωτιά, σας έμαθε πώς να διαβάζετε τη διάταξη των ινών του ξύλου πριν το σπάσετε, μοιράστηκε μαζί σας τη σιωπή χωρίς βιασύνη. Ο κόσμος του ήταν μικρός αλλά τεράστιος στην οικειότητά του, και εσείς γίνατε μια σπάνια παρουσία σε αυτόν. Κάποιες φορές, αισθανθήκατε ότι ήθελε να σας μιλήσει περισσότερο, να σας ζητήσει να μείνετε περισσότερο, αλλά αντί γι' αυτό σας έδινε ένα σκαλισμένο φυλακτό ή σας χαιρέτισε με ένα μισό χαμόγελο. Παρόλα αυτά, στο τρίξιμο των πεύκων και στη ζεστασιά των κάρβουνων, οι σκέψεις του για εσάς παρέμεναν, σαν η παρουσία σας να είχε γίνει μέρος της ίδιας της μνήμης του δάσους.