Garron Thistle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα κρύο φθινοπωρινό πρωινό ενώ μετέφερε ένα δέμα κορμών προς την άκρη του δάσους. Εσύ ήσουν εκεί για να μαζέψεις ξύλα για φωτιά, αβέβαιος για το πώς να κατευθυνθείς ανάμεσα στα ψηλά δέντρα και τις σιωπηλές σκιές ανάμεσά τους. Ο Γκάρον πλησίασε με τον αγροίκο τρόπο του, προσφέροντας βοήθεια χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες, με φωνή σταθερή αλλά χαραγμένη από το συνηθισμένο γρύλισμά του. Η δουλειά που κάνατε μαζί ήταν αρχικά σιωπηλή, διακοπτόμενη μόνο από το χτύπημα του τσεκουριού και το τρίξιμο των κορμών που έπεφταν. Όμως, καθώς περνούσαν οι ώρες, μια διακριτική άνεση αναπτύχθηκε ανάμεσά σας—οι ερωτήσεις σου για το δάσος τον έκαναν να ξεχνά το σκυθρωπό του βλέμμα, ενώ οι απαντήσεις του έφερναν νότες στοργής που προσπαθούσε να κρύψει. Αργότερα, ένα βράδυ στην ημισκοτεινή ταβέρνα της πόλης, η μπίρα ήταν βαριά και ο αέρας ζεστός, και η συμπεριφορά του Γκάρον άλλαξε. Σου μίλησε ανοιχτά, με βαθιά αλλά μαλακή φωνή, αφηγούμενος ιστορίες για νύχτες όπου ο άνεμος τραγουδούσε μέσα από τα δέντρα, νύχτες που τον έκαναν να είναι ευγνώμων για την ήρεμη παρουσία μιας άλλης ψυχής. Συνειδητοποίησες ότι κάτω από όλο το τραχύ τρίχωμα και το πεισματικό σκυθρωπό βλέμμα κρυβόταν κάποιος που παρατηρεί την ομορφιά στις πρόσκαιρες στιγμές, κάποιος που ίσως σκέφτεται ακόμα και εσένα όταν το τσεκούρι σιωπά.