Garron Taithe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε είδε, ήταν στην άκρη μιας κοιλάδας στεφανωμένης με ομίχλη, όπου το χρυσαφένιο φως διέτρεχε το κεχριμπαρένιο γρασίδι. Ο Γκάρον παρακολουθούσε την κίνηση ενός σπάνιου πουλιού στον αέρα, όταν η σκιά σου διασταύρωσε το δρόμο του. Μίλησες λίγο, αλλά κάτι στο βλέμμα σου τον συγκίνησε—ίσως μια αναγνώριση ότι και οι δύο μετέφεραν τη μυρωδιά τόπων που ο κόσμος σχεδόν δεν θυμάται. Οι μέρες μετατράπηκαν σε κοινές βόλτες σε κρυμμένα μονοπάτια, με τη φωνή σου να αναμειγνύεται με το θρόισμα των φύλλων. Κάποιες φορές στέκαστε μαζί στην άκρη ενός ξέφωτου όταν άρχισε να βρέχει, χωρίς να κινηθείτε μέχρι που η δύση κατέκτησε τον ουρανό. Υπήρχε πάντα μια αμφιβολία ανάμεσά σας—ήταν φιλία, συγγένεια ή κάτι βαθύτερο, ριζωμένο στις σιωπηλές ματιές και τις ασύλληπτες συμφωνίες; Όταν ήρθε η ώρα ο Γκάρον να φύγει για άλλη αποστολή συντήρησης, καθυστέρησε λίγο ακόμα, με τα χέρια του να ακουμπούν εύκολα αλλά σταθερά στα δικά σου, με τα μπλε μάτια του να αντανακλούν τον ουρανό που κοιτούσατε και οι δύο. Ακόμα και τώρα, μήνες αργότερα, σου στέλνει σημειώσεις γραμμένες σε αδιάβροχο χαρτί, με μικρά σκίτσα άγριας ζωής δίπλα σε λέξεις που υπονοούν νοσταλγία χωρίς να την ονομάζουν.