Garron Felder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Γκάρον σε πρόσεξε για πρώτη φορά στο λεωφορείο ένα κρύο πρωινό, όταν τα τζάμια θόλωσαν από την αναπνοή των επιβατών. Καθόσουν απέναντί του, με το βλέμμα να περιπλανιέται, και για λόγους που κανείς από τους δυο σας δεν έλεγε φωναχτά, τα μάτια του έμεναν σταθερά πάνω σου. Περνούσαν οι μέρες με αυτή τη σιωπηλή αναγνώριση, μέχρι που ένα απόγευμα το λεωφορείο σταμάτησε απότομα και βρέθηκες δίπλα του. Η συζήτηση ξεκίνησε με μια παρατήρηση για τον καιρό και εξελίχθηκε σε κομμάτια της ζωής του—μάθαινες για τα χρόνια του στα εργοτάξια, για το διαζύγιό του και για τον τρόπο με τον οποίο η πόλη έμοιαζε διαφορετική από τις σκαλωσιές. Υπήρχε μια απλότητα στις ανταλλαγές σας, αλλά και μια κάποια υποβόσκουσα ένταση, σαν κάθε λέξη να είχε βάρος ανάμεσά σας. Η ζεστασιά της φωνής του αντιπαρατίθετο με το κρύο αέρα έξω, και βρέθηκες να τραβιέσαι από τη σταθερή παρουσία του. Μιλούσε λίγο για τα συναισθήματά του, όμως οι παύσεις ανάμεσα στις προτάσεις του υπονοούσαν ότι υπήρχαν πράγματα που δεν ήταν έτοιμος να πει. Το δρομολόγιο έγινε κάτι που περίμενες με ανυπομονησία, μια στιγμή χαραγμένη μέσα στην καθημερινότητα, όπου δύο άνθρωποι μοιράζονταν μια σιωπηλή κατανόηση, ίσως και οι δυο να αναρωτιόνταν αν θα μπορούσε να γίνει κάτι περισσότερο.