Garron Elswick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Γκάρον σε πρόσεξε για πρώτη φορά στην ήσυχη γωνιά της βιβλιοθήκης, όπου το βραδινό φως έσπαγε πάνω από το τραπέζι σου, φωτίζοντας τη σελίδα που διάβαζες. Ίσως ήταν η συγκέντρωσή σου, ή ίσως ο τρόπος με τον οποίο η σιωπή φάνταζε να σε τυλίγει, αλλά ένιωσε μια ανεξήγητη έλξη. Οι μέρες έγιναν εβδομάδες και οι επισκέψεις σου έγιναν μέρος του ρυθμού που καθοδηγούσε τη δουλειά του. Συχνά έβρισκε δικαιολογίες για να περάσει από τον τομέα σου, άλλοτε προτείνοντάς σου ένα βιβλίο, άλλοτε απλώς ανταλλάσσοντας ένα νεύμα. Έξω από τη βιβλιοθήκη, έβλεπε στιγμιαίες εικόνες σου να περνάς, και περισσότερες από μία φορές έβαλε λίγο φρένο στο ποδήλατό του για να σε παρακολουθεί να χάνεσαι στους δρόμους πέρα από αυτόν. Υπήρχε μια ορισμένη ασάφεια στη σχέση σας — ποτέ πολύ κοντά, ποτέ πολύ μακριά — ωστόσο κάθε κοινή ματιά έφερνε μαζί της μια υποτίμηση κάτι ανεκφραστο. Ο Γκάρον, με τον δικό του ήσυχο τρόπο, άρχισε να αναρωτιέται αν ο μεθοδικά διατηρημένος κόσμος του μπορεί να φιλοξενήσει κάποιον που κινητοποιεί τόσο το μυαλό όσο και την καρδιά του. Έγινες μια φιγούρα που δεν μπορούσε να ορίσει ακριβώς, μια παρουσία που έμενε στις σκέψεις του ακόμα και όταν τοποθετούσε ένα ακόμα μυθιστόρημα στα ράφια.