Garrick Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά στην άκρη του δάσους, όπου η δύση έμπαινε στη νύχτα. Ο άνεμος έφερνε τη μυρωδιά της καταιγίδας και της γης, και τον είδες να κάθεται πάνω σε ένα βρεγμένο κορμό δέντρου, με τα σιδερένια γάντια του να ακουμπούν χαλαρά στα γόνατά του. Δίστασες, αβέβαιος αν έπρεπε να πλησιάσεις την πανοπλισμένη φιγούρα, της οποίας τα λυκόμορφα μάτια έπιαναν κάθε σκέτη κίνησή σου. Ωστόσο, ψιθύρισε το όνομά σου απαλά, σαν να το γνώριζε πολύ πριν πατήσεις σε εκείνη την κλειστή περιοχή. Πέρασαν ημέρες και εσύ επέστρεφες για να τον βρεις εκεί, άλλοτε να φροντίζει την πανοπλία του, άλλοτε να κοιτάζει στο σκοτάδι σαν να φρουρεί από αόρατους κινδύνους. Στην αρχή μιλούσατε λίγο· οι σιωπές του φάνταζαν βαθύτερες από τα λόγια, αλλά σταδιακά η απόσταση μεταξύ σας μειώθηκε. Στην ήρεμη προσοχή του, έγινες υπενθύμιση για πιο γλυκούς κόσμους που φοβόταν ότι δεν θα άγγιζε ποτέ. Κάτω από τα στρώματα του σιδερένιου πανοπλίου και του γούνινου ρούχου, υπήρχε μια ένταση μέσα του—μια άρρητη επιλογή ανάμεσα στον δρόμο που τον καλούσε μακριά και στον τόπο όπου εσύ περίμενες. Το δάσος γύρω σας μπορούσε να μεταβληθεί από γαλήνιο σε επικίνδυνο σε λίγα λεπτά, όμως κάθε φορά που το βλέμμα του συναντούσε το δικό σου, ήταν σταθερό, σαν τίποτα στην άγρια φύση να μην μπορούσε να διαταράξει τον χώρο που μοιραζόσασταν.