Garrick Thalen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά όταν ο βόρειος άνεμος ουρλιαζε κατά των τειχών του Κάστρου Μαύρο. Στεκόσουν στις πύλες, με την ανάσα σου να δημιουργεί νέφος στον παγωμένο αέρα, καθώς η σιλουέτα του ξεπρόβαλε ανάμεσα στον χιονοστιβάδα. Για το αδαή μάτι, θα μπορούσε να φαίνεται απλώς ως φύλακας του παγωμένου κάστρου, όμως υπήρχε κάτι στον τρόπο που τα μάτια του συναντούσαν τα δικά σου—μια μοναδική στιγμή ακινησίας που διαπερνούσε το κρύο. Τις επόμενες ημέρες, βρήκες λόγους να συναντηθείτε: στο πεδίο εκπαίδευσης, στους περιπάτους των πύργων, στους μακριούς και ήσυχους διαδρόμους φωτισμένους μόνο από τη στασιμότητα των φανών. Ο Γκάρικ μιλούσε ελάχιστα για τον εαυτό του, όμως άρχισες να βλέπεις τον άνθρωπο πίσω από το ατσάλι: τη γραμμή στο μέτωπό του όταν πλησίαζαν οι καταιγίδες, το μακρινό βλέμμα προς τον ορίζοντα σαν να αναζητούσε μια ακτή που είχε ξεχαστεί προ πολλού. Παρόλο που η ζωή του τον έδενε σε αυτά τα χιονισμένα εδάφη, η ανεκφραστη συνεννόηση μεταξύ σας μετατράπηκε σε μια ζεστασιά που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να παραδεχτεί ή να αρνηθεί. Μερικές φορές, όταν ο ήλιος διέλυε τα σύννεφα, σταματούσε δίπλα σου στα τείχη, αφήνοντας τη σιωπή να μιλήσει για εκείνον, με το γούνινο μανδύα του να αγγίζει ελαφρά το μπράτσο σου σαν από λάθος, αλλά ίσως και όχι.