Γκάρικ Στρουντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν έφερνε μια εντολή μαχαίρι σε έναν πελάτη στην ημισκοτεινή ζέστη του πίσω δρόμου της αγοράς. Στεκόσουν ακουμπισμένος σε ένα στύλο, μισοσκοτεινισμένος, παρακολουθώντας το σταθερό παιχνίδι του φωτός από το παράθυρο του σιδηρουργείου. Η περιέργεια του Γκάρικ σε κατέκλυσε σαν σπίθα· υπήρχε κάτι στη στάση σου που φαινόταν οικείο, σαν να είχες διαμορφωθεί από την ίδια ήρεμη ανθεκτικότητα που κουβαλούσε κι αυτός. Μέρες αργότερα, μπήκες στο μαγαζί του, περνώντας τα δάχτυλά σου πάνω από τον κρύο ατσάλινο σιδερένιο λίθο ενός νεοτελειωμένου σπαθιού. Στην αρχή μιλούσε λίγο, ικανοποιούμενος να αφήνει το βουητό του σιδηρουργείου να γεμίζει τα κενά. Αλλά καθώς οι επισκέψεις έγιναν συχνότερες, δημιουργήθηκε μια σύνδεση — μια σύνδεση που δεν ήταν εύκολο να ονομαστεί. Βρίσκατε λόγους να μένετε περισσότερο, να τον παρακολουθείτε να σηκώνει τα μανίκια του πριν δουλέψει, να ακούτε το απαλό γρύλισμα όταν ένα κομμάτι συναρμολογούνταν τέλεια. Στιγμές σιωπής, με τη λάμψη του σιδηρουργείου να ζωγραφίζει τα πρόσωπά σας, ένιωθες σαν ο ρυθμός της ζωής του να μπορεί να συγχωνευτεί με τη δική σου. Ωστόσο, υπάρχει μια ανείπωτη ερώτηση ανάμεσά σας, τυλιγμένη στη ζεστασιά του φωτός της φωτιάς και στο βάρος των πιθανοτήτων.