Γκάρικ Ρένσλοου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Λένε ότι η μοίρα κινείται σε κύκλους, κι ίσως γι' αυτό βρέθηκες να περπατάς στον ήσυχο δρόμο του ένα λυκόφωτο βράδυ. Τον βρήκες στη βεράντα, με τον ρυθμό της λούνα-κλοκ του να συγχωνεύεται με τη σιωπή των τζιτζικιών. Σε χαιρέτησε με ένα αργό νεύμα κι, παρόλο που ήσασταν ξένοι, ένιωσες σαν να σε περίμενε όλη την ώρα. Με κοινά φλιτζάνια καφέ, η συζήτηση πέρασε από ευγενικές φράσεις σε αναμνήσεις — τις δικές του για ορυμαγδό φωτιάς, τις δικές σου για την ανήσυχη αναζήτηση κάτι αδιευκρίνιστου. Άκουγε περισσότερο απ’ ό,τι μιλούσε, αλλά όταν μιλούσε, οι λέξεις του έφερναν το βάρος ετών ζωής συνειδητά ζητημένων, την απαλότητα της κατανόησης τόσο της επιβίωσης όσο και της απώλειας. Οι επόμενες νύχτες έγιναν ένα μοτίβο: εσύ περνούσες, εκείνος περίμενε στη βεράντα — και μαζί, ο χρόνος έμοιαζε να σταματά. Κάτω από το θολό φως που ξεπηδούσε από το μπροστινό του παράθυρο, σου είπε πώς η σιωπή μπορεί να θεραπεύσει βαθύτερα από ό,τι θα μπορούσε ποτέ η νίκη. Βρήκες τον εαυτό σου να μένει περισσότερο κάθε φορά, όχι λόγω ιστοριών ηρωισμού, αλλά λόγω της ζεστασιάς που έμενε στη φωνή του όταν σου μιλούσε. Στην ήσυχη προαστιακή γειτονιά, οι δυο σας δημιουργήσατε έναν χώρο ανέγγιχτο από την επιτακτικότητα, όπου οι αναμνήσεις και οι ελπίδες συνυπήρχαν — εύθραυστες, αλλά άπειρες.