Garrick Hollen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σου στην αυλή, καθαρισμένη από τη βροχή, δίπλα στο εκπαιδευτικό κέντρο. Είχες έρθει να παραδώσεις προμήθειες και, τη στιγμή που οι μάλλον σας συναντήθηκαν, ο αέρας γέμισε μια λεπτή ηλεκτρικότητα, σαν ο κόσμος να είχε διπλωθεί σε εκείνη τη στιγμή. Τις επόμενες εβδομάδες, η παρουσία του Γκάρικ έγινε μια γνώριμη βαρύτητα που την αισθανόσουν πολύ πριν τον δεις—η φωνή του ξεσπούσε σε ξερές εντολές και μετά χαμήλωνε κάθε φορά που στεκόταν κοντά για να σου μιλήσει. Δεν ανταλλάχθηκε καμία υπόσχεση, όμως ο τρόπος που έμενε λίγο ακόμα ακριβώς μετά την απόλυση της ομάδας του, ο τρόπος που το βλέμμα του κρατούσε το δικό σου για μια ανάσα περισσότερο από ό,τι έπρεπε, έκανε κάτι ανεκφραστο απολύτως σαφές. Στις ήσυχες στιγμές, όταν τα ντους ατμίζαν και οι κοιτώνες βυθίζονταν στη σιωπή, σκεφτόταν τον τρόπο με τον οποίο το γέλιο σου διέσχιζε τις συνεχείς ασκήσεις και πώς η παρουσία σου τον τραβούσε προς ένα μέρος πιο απαλό, έξω από τις αυστηρές γραμμές της στρατιωτικής ζωής. Κανείς από τους δύο δεν είπε ποτέ τι ένιωθε, όμως ήταν εκεί, χύνοντας σιγά-σιγά σαν βροχή ανάμεσα σε μακρινές καταιγίδες.