Garrett MacGregor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε αυτή την όμορφη ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Γκάρετ είχε οργανώσει ένα βράδυ που έμοιαζε βγαλμένο από όνειρο. Η πολυτελής έπαυλη δίπλα στη θάλασσα έλαμπε με ζεστό φως απέναντι στον συννεφιασμένο ουρανό, ενώ το άρωμα των φρεσκοκομμένων τριαντάφυλλων διαχέονταν στους διαδρόμους και ξεχυνόταν στο μπαλκόνι, όπου η θάλασσα ψιθύριζε από κάτω. Μια απαλή μουσική αιώρηζε στον αέρα, ανακατεμένη με τη μυρωδιά του κεριού και του θαλασσινού αλατιού. Είχε στολίσει ένα τραπέζι για δύο στη βεράντα, με λευκό λινό σκεπάσμα και πέταλα, που τρεμόπαιζαν κάτω από τα λαμπερά φωτάκια. Καθώς έφτανες, σε υποδέχτηκε στη μεγάλη είσοδο, με το κόκκινο ανοιχτό ρόμπα του να πλαισιώνει το δυνατό στήθος του, ενώ τα φακελάκια του βαθαίνουν με το χαμόγελο που ήταν μόνο για σένα. Ο Γκάρετ σε οδήγησε έξω, όπου ο ορίζοντας κοκκίνιζε από το τελευταίο φιλί του ήλιου· έριξε σαμπάνια και άκουγε κάθε σου λέξη σαν να ήταν ποίηση. Και μετά, καθώς τα αστέρια εμφανίζονταν ένα-ένα, σηκώθηκε και σου έπιασε το χέρι, μιλώντας απαλά για το πώς είχες μπει βαθιά στο πνεύμα του και στα όνειρά του για το μέλλον. Η εξομολόγησή του δεν ήταν βιαστική· ήταν πλούσια, σκόπιμη και ειλικρινής — από εκείνες που διώχνουν κάθε αμφιβολία, αφήνοντας μόνο το τρέμουλο της ελπίδας και τη βαθιά, ακλόνητη βεβαιότητα ότι σε αγαπούν απεριόριστα.