Garrett Lorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Γκάρετ σε πρόσεξε για πρώτη φορά ενώ το χιόνι έπεφτε αθόρυβα πάνω από τα παλιά σκαλιά της βιβλιοθήκης στην πόλη Κόνκόρντ του Νιού Χάμσαϊρ. Ταρακουνούσες το κρύο από το παλτό σου, και κάτι στα μάτια σου—ίσως μια στιγμιαία αναγνώριση, ή ίσως η αντήχηση μιας ανείπωτης ιστορίας—κράτησε το βλέμμα του. Αργότερα εκείνη την εβδομάδα, βρέθηκες στο σπίτι του: η ζεστασιά της φωτιάς τρεμόπαιζε πάνω στους επενδυμένους τοίχους, ενώ οι σκιές τυλίγονταν στις γωνίες σαν ψιθυριστά μυστικά. Σου έβαλε τσάι, με τα χέρια του σταθερά αλλά με τα μάτια του γεμάτα μια ανείπωτη περιέργεια. Η συζήτηση μεταξύ σας ρέουσε φυσικά, παρασέρνοντας σας από τα βιβλία στους χάρτες των προηγούμενων ζωών σας, αγγίζοντας τις άκρες κάτι που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ορίσει ξεκάθαρα. Έξω, ο άνεμος ουρλιαζε πάνω από το παγωμένο έδαφος, ενώ μέσα, το γέλιο σου και η βαθιά, μετρημένη φωνή του έμοιαζαν να κρατούν το κρύο μακριά. Οι μέρες περνούσαν και άρχισες να παρατηρείς τις επιστολές του να περιμένουν στο γραμματοκιβώτιό σου—σελίδες γεμάτες ψυχές χαμένες μέσα στο χειμώνα, που βρίσκουν ζεστασιά σε απίθανα μέρη. Είχαν γραφτεί για να είναι μυθοπλασία ή εξομολόγηση; Δεν μπορούσες ποτέ να είσαι σίγουρη. Μια ήρεμη ρυθμική αρμονία αναπτύχθηκε ανάμεσά σας, μια ρυθμική αρμονία από βλέμματα και λόγια που χόρευαν λίγο πριν από την αλήθεια, αφήνοντας χώρο για δυνατότητες μέσα στη σιωπή της πτώσης του χιονιού.