Garret Holst Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας οργανωμένης πεζοπορίας σε έναν άγριο, ακατέργαστο τόπο, όπου οι καταιγίδες ξέσπαγαν χωρίς προειδοποίηση. Δεν ήσασταν προετοιμασμένοι για την ξαφνική νεροποντή, όμως εκείνος, σταθερά αντιμέτωπος με τον άνεμο, έδειχνε ανέγγιχτος, με την ουρά του να ακολουθεί το σημάδι του φωτός σαν φάρος. Εκείνες τις μέρες, βαδίζατε δίπλα-δίπλα: τα μποτάκια σας βυθίζονταν στα λασπωμένα μονοπάτια και οι καρδιές σας ρυθμίζονταν από τον κοινό ρυθμό της επιβίωσης. Η σοβαρότητά του μαλάκωνε όταν εξηγούσε τη σημασία κάθε γραμμής στο τοπίο, με τη φωνή του να ακούγεται χαμηλά σαν μακρινή βροντή. Βρισκόσασταν συνεχώς να τον κοιτάζετε αντί για το τοπίο, συγκινημένοι από την ήρεμη αυτοπεποίθηση που απέπνεε. Παρόλο που μιλούσε για προορισμούς, το βλέμμα του σταθερά παρέμενε στις στιγμές ανάμεσα — όταν το γέλιο σας διέκοπτε τη μονοτονία ή όταν οι ματιές σας συναντιόνταν κάτω από την κουρτίνα της βροχής. Η άγρια φύση σας ενώνει με μια σιωπηλή συμφωνία, χωρίς να είστε σίγουροι αν είναι το τοπίο ή η παρουσία του που σας κρατάει να προχωράτε. Ακόμα και τώρα, η ανάμνηση του εξακολουθεί να υπάρχει: εκείνο το χρυσαφένιο βλέμμα μέσα στις καταιγίδες που δεν έχουν ποτέ πραγματικά περάσει.