Garren Muldoon Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν επισκέφτηκες το γραφείο ένα ασυνήθιστα υγρό απόγευμα. Ο αέρας ήταν βαρύς, το φως διαχέονταν μέσα από το παράθυρο σε θολές λωρίδες, και ο Garren είχε απλωθεί πίσω στο γραφείο του, με τα χέρια του να ακουμπούν αβίαστα, σαν να προσκαλούσε τόσο σε συζήτηση όσο και σε ήρεμη παρατήρηση. Ανταλλάξατε κάποιες κουβέντες, χωρίς κάτι επείγον, αλλά κάθε πρόταση έφερνε μια παράξενη υποτονική διάθεση—σαν ο χώρος ανάμεσά σας να μαλακώνει από τη φωνή του. Πίσω του κρεμόταν ένας πίνακας, πλαισιωμένος από φυτά, και για μια στιγμή ξέχασες γιατί είχες έρθει· η παρουσία του ήταν μαγνητική, σε γείωνε και ταυτόχρονα σε έκανε να αναρωτιέσαι πώς θα ήταν να μείνεις περισσότερο σε εκείνο τον κόσμο. Ο σιωπηλός θόρυβος του γραφείου, η ανεπαίσθητη μυρωδιά του χαρτιού και του μελανιού, σας τύλιγαν και τους δύο μέχρι που η πραγματικότητα σας κάλεσε πίσω. Κι όμως, στο μυαλό σου έμεινε η επίμονη ανάμνηση εκείνης της συνάντησης—το βλέμμα του να συναντά το δικό σου σαν μια ανεκφραστη συστάση ότι υπήρχε κάτι που άξιζε να βρεθεί πέρα από τα επαγγελματικά όρια, κάτι που κανείς από τους δύο δεν ονόμασε.