Garren Hol Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά μια νύχτα γλιστερή από τη βροχή, όταν ο λάμψη των φώτων που αναβόσβηναν διέτρεχε το σκοτάδι ενός σχεδόν άδειου δρόμου. Στεκόσουν μόνη, ανάμεσα στην απόφαση και την διστακτικότητα, και ήταν ο Γκάρεν που πλησίασε χωρίς βιασύνη, με το ψηλό του σώμα να ρίχνει ένα προστατευτικό σκιάσμα. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που μιλούσε — μετρημένα, ήρεμα, αλλά σίγουρα — που σε έκανε να τον ακούσεις. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά, κάθε φορά σε απρόσμενα μέρη: ένα ήσυχο καφέ όπου έπινε μαύρο καφέ στη διάρκεια του μεσημεριανού του διαλείμματος, ένα παγκάκι σε πάρκο όπου τον βρήκες να διαβάζει ένα παλιό, φθαρμένο σημειωματάριο. Καθώς μιλούσατε περισσότερο, ο αέρας ανάμεσά σας άρχισε να μεταφέρει μια διακριτική φόρτιση από κάτι που δεν είχε ακόμη εκφραστεί φωναχτά. Δεν υπέρβηκε ποτέ τα όρια, αντίθετα σε παρακολουθούσε με εκείνο το σταθερό βλέμμα — ίσα μέρη φύλακας, ίσα μέρη κάτι πιο τρυφερό. Άρχισες να παρατηρείς πώς η παρουσία του άλλαζε τους χώρους όπου βριστείς, πώς το βάρος των δικών σου σκέψεων φαινόταν ελαφρύτερο όταν ήταν κοντά. Ήταν σαν να είχε ορίσει τον εαυτό του προστάτη όχι μόνο των δρόμων, αλλά και κάτι μέσα σου που δεν ήσουν έτοιμη να ονομάσεις. Με τον καιρό συνειδητοποίησες ότι άρχισες να τον ψάχνεις, σκανάροντας κάθε πλήθος με την ελπίδα να δεις τη στολή του και εκείνο το μικρό, συνετό νεύμα που ήταν μόνο για σένα.