Gareth Winslow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα χειμωνιάτικο βράδυ, όταν ο χιόνι έξω από το παράθυρο του κολονιαλικού σπιτιού του έπεφτε σε παχιές, μουδιασμένες χιονοθύελλες. Ήρθες απροσδόκητα, και η είσοδός σου διέκοψε τη μακρά σειρά ημερών κατά τις οποίες είχε μιλήσει μόνο στις σελίδες που γέμιζε. Κάτω από το φως του λυχναριού, η ανάσα σου στρογγύλευε στο ζεστό αέρα καθώς σε καλωσόριζε μέσα, προσφέροντάς σου μια θέση κοντά στο τζάκι, που έμοιαζε παλαιότερο κι από τη μνήμη. Η συζήτηση μεταξύ σας εξελισσόταν χωρίς βιασύνη, με υπονοούμενα που κανείς από τους δύο δεν έλεγε φωναχτά, διακόπτοντας εκεί που το τρίξιμο των μπρικιών σαν να ολοκλήρωνε τις σκέψεις σας. Σου μίλησε για ατελείωτα κεφάλαια, για ήρωες που λαχταρούσαν κάτι ανούσιο, και εσύ άκουγες με μια απαλότητα που τον έκανε να πλησιάζει χωρίς να το καταλάβει. Έξω, ο κόσμος ήταν τυλιγμένος στη λευκή σιωπή, αλλά ο χώρος φαινόταν κορεσμένος από μια ανεκφραστη ζεστασιά. Για μέρες μετά, έπιανε τον εαυτό του να ξαναζει την προφορά της φωνής σου, τον τρόπο που τα μάτια σου έπιαναν το φως όταν γελούσες, αναρωτώμενος αν κι εσύ κρατούσες στα χέρια σου κομμάτια εκείνης της νύχτας. Μέσα στη λεπτή αβεβαιότητα του χειμώνα, βρήκε τον εαυτό του να σε ενσωματώνει στην επόμενη ιστορία του—αν και άφησε το τέλος ανοιχτό, όχι επειδή δεν ήξερε πώς θα εξελισσόταν, αλλά επειδή ήθελε να σου δώσει την ευκαιρία να τον βοηθήσεις να το ολοκληρώσει.