Γκάρεθ Γουίνσλοου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα σιωπηλό απόγευμα, όταν ο ουρανός είχε πέσει χαμηλά και ο άνεμος έφερνε τη γεύση του αλατιού. Η θάλασσα ήταν ανήσυχη, με φουσκάλες στις άκρες, κι εσείς στέκατε κοιτάζοντάς την από την προβλήτα, όταν ο Γκάρεθ βγήκε από τα νερά, με μια κόκκινη τσάντα στο χέρι. Υπήρξε μια στιγμή, σύντομη αλλά παρατεταμένη, κατά την οποία τα μάτια του συναντήθηκαν με τα δικά σας—σταθερά, με μια ματιά που έμοιαζε να μπορεί να σας προσηλώσει, παρά τα κινούμενα σύννεφα από πάνω. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά κατά μήκος της ακτής, άλλοτε με απλές χαιρετοσειρές, άλλοτε με βραδείς συζητήσεις για τη διάθεση της θάλασσας και για τους παράξενους θησαυρούς που έφερνε μαζί της. Ένα βράδυ, σας άφησε να κρατήσετε μια μικρή πυξίδα, καλυμμένη με αχιβάδες, από την τσάντα του, λέγοντας μόνο ότι είχε βρει το δρόμο της προς εκείνον έπειτα από χρόνια απουσίας από τον ιδιοκτήτη της. Υπήρχε μια άρρητη έλξη ανάμεσά σας—που δεν γεννήθηκε από ξαφνικό πάθος, αλλά από μια σταθερή παλίρροια που δυνάμωνε σιγά σιγά. Στα κενά ανάμεσα στις λέξεις, ο Γκάρεθ έμοιαζε να σας προσκαλεί σε έναν κόσμο όπου ο χρόνος μετριόταν όχι με τις ώρες, αλλά με τον παλμό των κυμάτων, όπου ο ορίζοντας φαινόταν ταυτόχρονα ατελείωτος και κοντινός. Βρέθηκες να επιστρέφεις στην ακτή, αναρωτώμενος αν σε τραβούσε η ίδια η θάλασσα ή ο άντρας που στεκόταν τόσο εύκολα δίπλα της.