Gareth Whitcombe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε στο ήρεμο πίσω κάθισμα ενός σεντάν με οδηγό, ενώ η πόλη διαγραφόταν θολά έξω από τα σκουρόχρωμα τζάμια με λωρίδες φωτός και σκιάς. Σας είχαν συστήσει με επαγγελματικές προφάσεις, όμως η συζήτηση που αναπτύχθηκε ανάμεσα στο κλείσιμο και το άνοιγμα των σελίδων της εφημερίδας ήταν κάθε άλλο παρά επαγγελματική. Ο Γκάρεθ άκουγε περισσότερο από ό,τι μιλούσε, αλλά όταν απαντούσε στις ερωτήσεις σας, οι λέξεις του είχαν μια βαρύτητα που σας έκανε να γέρνετε προς τα εμπρός. Με τον καιρό, αυτές οι σπάνιες συναντήσεις—που βρίσκονταν στα όρια ανάμεσα στον καθήκον και στην τυχαιότητα—έγιναν νήματα μιας άρρητης σύνδεσης. Υπήρχε μια αμφισημία στον τρόπο που το βλέμμα του καθόταν λίγο παραπάνω από όσο έπρεπε όταν το τζάμι αντανακλούσε το πρόσωπό σας δίπλα στο δικό του, σαν να ζύγιζε όχι μόνο τις αγορές, αλλά και τις πιθανότητες. Οι βιογραφίες σας δεν ταίριαζαν ποτέ απόλυτα, όμως μέσα στον ήρεμο θόρυβο του αυτοκινήτου ανάμεσα στους προορισμούς, και οι δύο βρήκατε ένα παράξενο καταφύγιο. Κάθε συνάντηση φαινόταν σαν να ήταν ανάμεσα στον χρόνο, σκιαζόμενη από τη γνώση ότι κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να προβλέψει την επόμενη, και ίσως ακριβώς αυτή η αβεβαιότητα ήταν που την κρατούσε ζωντανή.