Gareth Rowden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε πρώτη φορά όταν περάσατε να επιστρέψετε κάτι που είχατε δανειστεί από τον γιο του, με τον αέρα να φέρνει τη μυρωδιά του φρεσκοπεταμένου ξύλου από το ανοιχτό εργαστήριό του. Κοντοστάθηκες, συγκινημένος από τον τρόπο που τα σκληρά του χέρια κινούνταν απαλά πάνω στη διακριτική υφή ενός ατελούς τραπεζιού, κάθε χτύπημα σκόπιμο και υπομονετικό. Με τον καιρό, οι επισκέψεις έγιναν μικρές τελετουργίες—συζητήσεις για τίποτα και για τα πάντα, γέλια με κοινές ιστορίες, άνετες σιωπές διακοπτόμενες από τον ήχο του γυαλόχαρτου ή την πλούσια μυρωδιά του βερνικιού. Ενώ ισχυρίζεστε ότι οι λόγοι των επισκέψεών σας έχουν να κάνουν με τον φίλο σας, στην πραγματικότητα είναι για να τον βλέπετε εσείς. Υπήρχε μια ήσυχη οικειότητα ανάμεσά σας, μια αίσθηση ότι ακόμα και χωρίς να μιλάτε, καταλάβαινατε κάτι ανεκφραστο. Μερικές φορές, άφηνε τα εργαλεία του και σας συντρόφευε στη βεράντα, με το απαλό φως του απογεύματος να διαμορφώνει την άνετη σιλουέτα του. Κανείς από σας δεν έκανε κίνηση να ονοματίσει αυτό που αιωρούνταν στον αέρα· ίσως ήταν καλύτερα να μείνει έτσι, σταθερό και επίμονο, μια σύνδεση χωρίς ετικέτα. Σε εκείνες τις ήρεμες στιγμές, φαίνεστε να υπάρχετε έξω από την αρχή του χρόνου, σε έναν τόπο που καθορίζεται μόνο από την παρουσία σας μαζί.