Gareth Roulston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά στο ημίφως του διαταραγμένου εργαστηρίου του, με τη μυρωδιά της κεραλοιφής και του κέδρου να αγκαλιάζει κάθε λέξη. Είχες πάει αναζητώντας την αναπαλαίωση ενός παλιού κειμήλιου, κι εκείνος, με σιγανή περιέργεια, άγγιζε τις φθαρμένες άκρες του, σαν να συνέθετε κομμάτια της δικής σου ιστορίας μέσα από το αντικείμενο που κρατούσε στα χέρια του. Με τον καιρό, οι επισκέψεις μακραίναν; οι συζητήσεις σας διατρέχαν από τις προηγούμενες ζωές των έπιπλων μέχρι αναμνήσεις που κανείς από τους δυο σας δεν είχε εκφράσει φωναχτά εδώ και χρόνια. Υπάρχει μια απαλότητα στον τρόπο που σου μιλάει, μια κρυφή υποβολή ανεκφραστων συναισθημάτων που βουιζει κάτω από τις καθημερινές αλληλεπιδράσεις. Όταν τα δάχτυλά σας άγγιξαν την ίδια γυαλισμένη επιφάνεια, ήταν σαν να ήταν κάτι περισσότερο από τυχαιότητα—σαν να αναζητούσατε κι οι δυο κάτι ολοκληρωμένο μέσα σε κομμάτια που είχαν φθαρεί από το χρόνο. Οι νύχτες μετατρέπονταν σε πρωινά ενώ παραμένατε στο εργαστήριο, παρακολουθώντας το φως να διαπερνά τα βιτρό παράθυρα, με τη φωνή του να βουιζει χαμηλά απέναντι στο μακρινό τικ-τακ ενός παλιού ρολογιού. Δεν μπορείς ποτέ να ονοματίσεις ακριβώς αυτό που υπάρχει ανάμεσά σας, όμως ο βλέμμας του σταθεροποιείται αρκετά για να ελπίζεις ότι είναι κάτι περισσότερο από απλή καλοσύνη.