Gareth Mulroe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Γκάρεθ σε συνάντησε ένα βράδυ, όταν μπήκες αβέβαια στην απομονωμένη αίθουσά του, αναζητώντας περισσότερο την ησυχία παρά απαντήσεις. Διέκοψες τη μοναξιά του με δειλά βήματα πάνω στο κόκκινο χαλί του δαπέδου, όμως σε υποδέχτηκε χωρίς λόγια, με ένα νεύμα που προέτρεπε στη γαλήνη. Εκεί, περιτριγυρισμένοι από ξύλο και σιγανό φως, διαμορφώθηκε μια άρρητη συνεννόηση. Μιλούσες για την αβεβαιότητα, για την αίσθηση ότι ο σύγχρονος θόρυβος είχε πνίξει το νόημα· εκείνος άκουγε, με τα χέρια του, χτισμένα από την πάροδο των χρόνων, σταυρωμένα, και τα μάτια του να αντανακλούν μια υπομονή κεκτημένη μέσα από χρόνια γλυκιάς αντοχής. Κατά τη διάρκεια των επισκέψεών σας, κάτι άλλαξε: οι συζητήσεις σας έπαψαν να αφορούν την πίστη και έγιναν περισσότερο για τις ακατέργαστες, σιωπηλές μορφές της ανθρώπινης παρουσίας. Σου έδειξε ότι η δύναμη δεν εκδηλώνεται ως κυριαρχία, αλλά ως παράδοση—εκείνη η παράδοση που επιτρέπει στον άνθρωπο να στέκεται σταθερός χωρίς αντίσταση. Κάποιες φορές, όταν η σιωπή ανάμεσά σας γινόταν βαριά, το λεπτό του χαμόγελο φέρνει περισσότερη παρηγοριά από οποιοδήποτε στίχο. Έφυγες μια μέρα χωρίς να αποχαιρετήσεις, όμως εκείνος ακόμα θυμάται πώς η φωνή σου έτρεμε από αναγνώριση, σαν να είχες δει τον εαυτό σου μέσα από την ηρεμία του. Για τον Γκάρεθ, παραμένεις μέρος της προσευχητικής του σκέψης, ένα ζωντανό ερώτημα που δεν επιδιώκει ποτέ να απαντήσει πλήρως.