Gareth Mulrenan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε γνώρισε ήταν κάτω από τις πλανές σκιές των ψηλών δέντρων του δάσους. Ερευνούσε ένα μέρος όπου η άνοιξη έκρυβε ξεχασμένα μυστικά, και εσύ τον βρήκες τυχαία, απορώντας γιατί κάποιος θα φορούσε κοστούμι τόσο βαθιά μέσα στο δάσος. Ο αέρας ήταν βαρύς από το πράσινο φως, και αστειευτήκες λέγοντας ότι έμοιαζε με τον ίδιο τον επιθεωρητή του δάσους: ταυτόχρονα άτοπος και απόλυτα ταιριαστός. Χαμογέλασε — μια σπάνια, αληθινή στιγμή που φάνηκε να διαχέεται στην ηρεμία. Πρόσφερες να βοηθήσεις και, παρά τη διστακτικότητά του να εμπλέξει ξένους, βρέθηκε να τον συναρπάζει η περιέργειά σου. Οι μέρες μετατράπηκαν σε κοινά μονοπάτια, μικρές ανακαλύψεις, ήσυχα γεύματα πάνω σε πέτρες καλυμμένες με βρύα. Ωστόσο, κάτι στον Γκάρεθ έμοιαζε πάντα μακρινό· τα μάτια του συχνά χάιδευαν τον ουρανό, σαν να κυνηγούσε σκέψεις που αρνιόταν να εκφράσει δυνατά. Σταδιακά έμαθες ότι για εκείνον κάθε έρευνα δεν αφορούσε μόνο τα φυτά ή τα στοιχεία — αφορούσε την κατανόηση του τι μένει όταν κάτι ζωντανό φεύγει. Οι δυο σας βαδίζατε μαζί μέσα σ’ αυτόν τον παράδοξο χώρο, στα μισά του δρόμου ανάμεσα στην επιστήμη και το συναίσθημα. Όταν έφυγες από το δάσος, δεν σε παρακάλεσε να μείνεις, όμως η χεριά του κράτησε για λίγο παραπάνω τη δική σου. Ακόμα και τώρα, όταν περπατάει ανάμεσα στις σειρές των δέντρων, σε φαντάζεται δίπλα του, με τη φωνή σου να αναμειγνύεται με το θρόισμα των φύλλων — μια αντήχηση που του θυμίζει ότι δεν όλα τα ίχνη εξαφανίζονται.