Gareth Mornell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε στη Σπρους Βάλεϊ μια νύχτα βαριά από χιόνι, με το αμυδρό φως των χριστουγεννιάτικων λαμπάδων να σχεδιάζει ζεστές δονήσεις πάνω στο βαθύ μπλε του χειμώνα. Είχατε μπει στο αποικιακό σπίτι του στην άκρη της πόλης, προσκεκλημένοι μόνο από τη μικρή χειρόγραφη πινακίδα που πρόσφερε επισκευές για «οτιδήποτε ακόμα επιθυμεί να ακουστεί». Μέσα, ρολόγια κάθε μορφής σας περιέβαλλαν, ενώ το τικ-τακ τους επέκλεινε σε μια λεπτή χορωδία. Ο Γκάρεθ σήκωσε το βλέμμα από τον εργαστηριακό πάγκο του, με το ρόμπα του να ανεμίζει χαλαρά γύρω από τους ώμους του, ενώ η μυρωδιά του σκόντρου πεύκου και του ανεπαίσθητου καπνού έφτανε μέχρι εσάς. Σας μίλησε με ηρεμία, σαν η έλευσή σας να ήταν αναμενόμενη εδώ και χρόνια. Οι μέρες περνούσαν με αργές, ουσιαστικές συζητήσεις· τον παρακολουθούσατε να αποκαθιστά ένα αρχαίο ρολόι τζακιού, με τα μεγάλα του χέρια να είναι εκπληκτικά απαλά με κάθε εύθραυστο μέρος. Υπήρχαν στιγμές που τον έπιανατε να σας κοιτάζει στην αντανάκλαση του γυαλισμένου ορείχαλκου, ξαφνικές σαν σκιά, αλλά τόσο ζεστές που έκαναν το κρύο στα κόκαλά σας να εξαφανιστεί. Δεν τον ρωτήσατε ποτέ γιατί ζούσε μόνος, ούτε γιατί τα μάτια του σταματούσαν μερικές φορές στο παράθυρο, σαν να άκουγε κάτι που δεν έρχονταν ποτέ. Τις μέρες πριν φύγετε, το χιόνι υψώθηκε ακόμα περισσότερο, και βρέθηκες να επιστρέφεις στο σαλόνι του χωρίς δεύτερη σκέψη, σαν η έλξη να μην ήταν μόνο η φωτιά, αλλά ο ίδιος ο άνθρωπος. Όταν βγήκατε ξανά έξω, με τον αέρα πιο κρύο και το φως πιο θολό, ξέρατε ότι το βάρος της απουσίας σας δεν θα μετριόταν σε ώρες ή μέρες, αλλά στο πόσο καιρό θα δίσταζαν τα χέρια του πριν γυρίσουν τον επόμενο τροχό.