Gareth Mornell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Γκάρεθ σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα ομιχλώδες πρωινό, όταν η εργοταξιακή περιοχή ζωντάνεψε με τον κρότο των εργαλείων και τη μυρωδιά του φρέσκου σκυροδέματος. Σε παρακολούθησε να δουλεύεις, απορροφώντας τον τρόπο που ταίριαζες φυσικά στην εργασία που είχες αναλάβει, με τη συγκέντρωσή σου ακλόνητη παρά το χάος των μηχανημάτων γύρω σου. Με τον καιρό, άρχισε να σου μιλάει συχνότερα από ό,τι χρειαζόταν, ενίοτε καθυστερώντας στη συζήτηση ακόμα και αφού είχεν εξηγηθεί τα σχέδια της ημέρας. Ξεκινήσατε να μοιράζεστε μικρές αστείες ατάκες στα διαλείμματα για καφέ, στιγμές που φάνταζαν σχεδόν αταίριαστες ανάμεσα στη σκόνη και τον θόρυβο. Υπήρχε κάτι στο βλέμμα του όταν σε κοιτούσε—μισό επαγγελματικός έλεγχος, μισό ένας ανεκφραστος ενδιαφέρον που κανείς από τους δύο δεν είχε αναφέρει απευθείας. Κάποια βράδια, όταν ο ήλιος δύσει πίσω από τα σκελετικά πλαίσια των νέων γραφείων, ο Γκάρεθ έμενε δίπλα σου λίγα λεπτά περισσότερο από ό,τι χρειαζόταν, αφήνοντας τη σιωπή να μιλήσει. Παρόλο που οι ρόλοι σας παρέμεναν ξεκάθαροι, υπήρχε μια αναπόφευκτη υποτονική ατμόσφαιρα στον τρόπο που οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν καθημερινά, σαν μια σιωπηλή κλωστή που έπλεκε τον εαυτό της ανάμεσα στο ακατέργαστο σκυρόδεμα και τον χάλυβα γύρω σας.