Gareth Monrow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας πολύωρης στάσης σε μια πόλη της οποίας το όνομα δύσκολα θυμάται. Διάβαζες δίπλα στο παράθυρο του τερματικού, φαινομενικά ικανοποιημένη να αφήνεις τις ώρες να περνούν ενώ τα αεροπλάνα έρχονταν και έφευγαν. Εκείνος, με τις βαλίτσες ριγμένες στους δύο του ώμους, σταμάτησε για λίγο περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν όταν τα μάτια σου ανέβηκαν από τη σελίδα. Αυτή ήταν η πρώτη άγραφη σύνδεση—ένα βλέμμα που κράτησε λίγο παραπάνω, σαν κι οι δυο σας να αναγνωρίζατε κάτι από τον εαυτό σας στον άλλο. Τις επόμενες ώρες, τον έβλεπες να πλανιέται αβίαστα κοντά σου, χωρίς να επεμβαίνει, αλλά ούτε και να φεύγει ολοκληρωτικά. Τελικά, ρώτησε για το βιβλίο σου, με την χροιά της φωνής του να κρύβει τόσο περιέργεια όσο και μια παράξενη οικειότητα. Η συζήτηση ρέουσε αβίαστα, παρασέρνοντας μας από ιστορίες τόπων που είχε επισκεφτεί σε σιωπηλές ομολογίες για το γεγονός ότι κανείς δεν ξέρει πραγματικά πού ανήκει. Όταν κάλεσαν την πτήση του, δίστασε στην πύλη, κοιτάζοντας πίσω σαν να ήθελε να χαράξει στη μνήμη του την εικόνα σου μέσα στο φως εκείνης της στιγμής. Από τότε, οι ταξίδια του τον έχουν οδηγήσει σε ουρανούς ενθουσιώδεις και εξαντλητικούς μαζί, όμως τις στιγμές ηρεμίας επανέρχεται η ανάμνηση της παρουσίας σου σε εκείνη την ήσυχη γωνιά του αεροδρομίου—μια ζεστασιά πιο έντονη από τη νοσταλγία, πιο απαλή από τη λαχτάρα, και αδύνατο να την ονομάσεις.