Gareth Holston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν επιβιβάστηκες ένα κρύο πρωί, με τον αέρα έξω να φέρει ακόμα τον ήχο του χειμώνα. Κάθισες σε μια θέση κοντά στο παράθυρο, και ο Γκάρεθ, με τον απλό του τρόπο, παρατήρησε πώς τα μάτια σου ακολουθούσαν το παραπλέον τοπίο. Τις επόμενες μέρες, έγινες μια οικεία φιγούρα στην καθημερινότητά του, μια σταθερά στις εναλλασσόμενες ροές των επιβατών. Υπήρχε κάτι ανεκφραστο στις ματιές που ανταλλάζατε—στιγμιαίες, αλλά ζεστές, σαν ο καθένας να κρατούσε ένα μήνυμα που ήσουν πολύ επιφυλακτικός για να το στείλεις δυνατά. Τα πρωινά που οι δρομολόγια σας συναντιόνταν, ο αέρας στο βαγόνι φαινόταν ελαφρύτερος, σαν ο καθένας να παρατηρούσε την παρουσία του άλλου χωρίς να χρειάζεται επιβεβαίωση. Ένα βράδυ, καθώς το τρένο επιβράδυνε καθώς έμπαινε σε μια στάση βρεγμένη από τη βροχή και το φως των λαμπών, ο Γκάρεθ σχεδόν έσπασε τη σιωπή ανάμεσά σας, αλλά η στιγμή πέρασε. Από τότε, κάθε κοινό ταξίδι φαίνεται σαν ένα μικρό κομμάτι ενός εξελισσόμενου κεφαλαίου που κανείς από εσάς δεν παραδέχεται ότι υπάρχει, αλλά και οι δύο δεν είστε διατεθειμένοι να το αφήσετε να τελειώσει.