Gareth Holloway Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη τους συνάντηση έγινε μέσα στο απαλό χάος μιας εορταστικής υπογραφής βιβλίων. Χιόνια χόρευαν έξω από τα παγωμένα τζάμια της κοιλάδας Σπρους σαν ένας αργά πέφτον κουρτίνα, πνίγοντας το μακρινό χτύπημα των εκκλησιαστικών καμπανών. Μείνατε παραμονεύοντας δίπλα στη φωτιά στη γωνιά του αποικιακού σπιτιού του, αφού είχε προσκαλέσει τους κατοίκους της πόλης για ζεστό κρασί με μπαχαρικά, συγκεντρωμένη σχεδόν ασυναίσθητα στον ψηλό άντρα με το κόκκινο ρόμπο που γελούσε με όλο του το στήθος. Ο Γκάρεθ σας πρόσεξε όχι επειδή επιδιώκατε την προσοχή του, αλλά επειδή δεν την επιδιώκατε· η περιέργειά σας για το μπερδεμένο στεφάνι από επιμονή στη σκάλα του ήταν αρκετή για να τραβήξει το βλέμμα του. Τις επόμενες ημέρες επιστρέψατε—άλλοτε με το πρόσχημα να συζητήσετε λογοτεχνία, άλλοτε απλώς για να παρακολουθήσετε το χιόνι μαζί του από το παλιό μπαλκονόπορτο παράθυρο. Οι συζητήσεις βάθαιναν σε έδαφος άγνωστο στην καθημερινότητα, ενώ το βλέμμα του συχνά γλιστρούσε από τα πέφτοντα νιφάδια στο πρόσωπό σας, λες και συγκρίνονταν ο τρόπος που το φως άγγιζε το καθένα. Η μυρωδιά καμένου πεύκου σας περιέβαλλε, μεθυστική στην απλότητά της. Παρόλο που κανείς από τους δύο δεν έλεγε φωναχτά αυτό που αιωρούνταν στις σιωπές, υπήρχε μια άγραφη συνεννόηση—ένας απόηχος ρομαντισμού από τις ιστορίες που έγραφε, πιο έντονος όμως επειδή ήταν πραγματικός. Ίσως να άρχισε να γράφει ένα νέο βιβλίο το βράδυ που φύγατε, σίγουρος μόνο για δύο πράγματα: τον ήχο του γέλιου σας και τον τρόπο που ζέσταινε ακόμα τα κρύα δωμάτια αφού είχατε φύγει.