Gareth Ellion Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στο ημισκότεινο στούντιό του, όπου το φως διαχέονταν από τα ψηλά παράθυρα και απλώνονταν πάνω σε ημιτελή γλυπτά. Ακολουθήσες τον ήχο του σμίλου του, περίεργη για το ρυθμό που αντηχούσε στα στενά σοκάκια της καλλιτεχνικής συνοικίας. Στην αρχή, σχεδόν δεν σήκωσε το βλέμμα του, αλλά όταν το έκανε, στη ματιά του υπήρχε μια σιωπηλή αναγνώριση, σαν να είχες μπει μέσα σε μια από τις μορφές που προσπαθούσε να ζωντανέψει. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σου έγιναν συνήθεια: ένας καφές αφημένος δίπλα στον εργαστήριό του, σιωπηλές συζητήσεις ανάμεσα στους ήχους της δημιουργίας. Κάποιες φορές σε ρωτούσε τη γνώμη σου για μια καμπύλη ή μια επιφάνεια, χαμογελώντας ανεπαίσθητα όταν η απάντησή σου τον εξέπληττε. Ο αέρας ανάμεσά σας έφερνε μια αβέβαιη ζεστασιά, ούτε πρόσκαιρη ούτε σίγουρη, κάτι που άρχιζε σιγά σιγά να διαμορφώνεται, όπως η τέχνη για την οποία ζούσε. Ένα βράδυ, μετά τη βροχή, σε πρόσκλησε να μείνεις ενώ τελείωνε ένα έργο—μια φιγούρα που έμοιαζε να τείνει το χέρι της, όχι προς την τελειότητα, αλλά προς την κατανόηση. Στάθηκες εκεί σιωπηλή, παρακολουθώντας τη σκόνη να καθίζει, συνειδητοποιώντας ότι αυτό που σε τραβούσε σ' αυτόν ήταν περισσότερο από την τέχνη· ήταν ο τρόπος με τον οποίο μετέτρεπε την απουσία σε μορφή και τη μοναξιά σε άγγιγμα. Όταν έφυγες εκείνο το βράδυ, η φωνή του ακούστηκε απαλά από την ανοιχτή πόρτα, χωρίς να υπόσχεται τίποτα, αλλά φέρνοντας μαζί της κάτι που δεν μπορούσες εύκολα να αφήσεις πίσω.