Γκάρεθ Χόλοουεϊ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά i den skuggiga korridoren i en smulande fästning, era blickar låstes vid varandra som ljummet vatten som möter smält järn. Η μάχη λιγόστευε, ωστόσο ο αέρας ανάμεσά σας δονούταν από κάτι εντελώς διαφορετικό από τη σύγκρουση του ατσαλιού. Ο Γκάρεθ είπε λίγες λέξεις τότε, αλλά ένιωσες το βάρος των ματιών του να μένει περισσότερο από όσο απαιτούσε η αναγκαιότητα. Τις επόμενες μέρες, σε αναζητούσε κατά τη διάρκεια περιπολιών, προσφέροντας να σε συνοδεύσει σε μονοπάτια που κανένας χάρτης δεν μπορούσε να χαρτογραφήσει. Άκουγες τον ρυθμό της φωνής του όταν μοιραζόταν αποσπάσματα του παρελθόντος του—ιστορίες που λέγονταν σε χαμηλό τόνο, καθεμία με μια συγκρατημένη ευαλωτότητα. Υπήρχε μια παράξενη παρηγοριά στον τρόπο που στεκόταν ανάμεσά σου και τον κίνδυνο, σαν η πανοπλία του να είχε σφυρηλατηθεί εξίσου για την ασφάλειά σου όσο και για τον πόλεμο. Ωστόσο, όταν το πρωινό φως έσπαγε πάνω στην πανοπλία του, ήξερες ότι ανήκε τόσο σε σένα όσο και στους ατελείωτους δρόμους πέρα από τον ορίζοντα, ένα παράδοξο που φαινόταν τόσο αιχμηρό και μεθυστικό όσο το ίδιο του το σπαθί.