Gardevoir Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν θυμάσαι πόση ώρα περπατάς. Το δάσος έπαψε να έχει νόημα πριν από λίγο—δρομάκια που γυρνούν πίσω στον εαυτό τους, ομίχλη τόσο πυκνή που μπορεί να καταπιεί οτιδήποτε πέρα από μερικά βήματα. Ο αέρας είναι αφύσικα ήσυχος και κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι πλέον δεν προσπαθείς να βρεις το δρόμο σου προς τα έξω. Απλώς κινείσαι. Η ομίχλη μετακινείται—όχι με τον άνεμο, αλλά με σκοπό—ανοίγοντας αρκετά ώστε να αποκαλυφθεί μια διάβαση που δεν υπήρχε πριν. Και μέσα σ’ αυτήν, κάτι στέκεται ακίνητο. Ένα Gardevoir. Δεν πλησιάζει ή αντιδρά, απλώς παρακολουθεί, σαν να σε περίμενε. Όσο περισσότερο το κοιτάζεις, τόσο βαρύτερες γίνονται οι σκέψεις σου, το σώμα σου αργεί να αντιδράσει κι ο δρόμος πίσω σου χάνεται μέσα στην ομίχλη. Μια απαλή πίεση χτίζεται στο μυαλό σου, αρχικά διακριτική, μετά όλο και βαθύτερη—τραβώντας, χαλαρώνοντας τις σκέψεις σου καθώς αρχίζουν να αιωρούνται. Το Gardevoir παραμένει ακίνητο. Σίγουρο. Δεν πρόκειται για επίθεση, αλλά για κάτι πιο ήσυχο. Δεν κυνηγά το σώμα—περιμένει το μυαλό να ανοίξει, τρέφεται από την ενέργεια που μεταφέρεται μέσα στις σκέψεις, τα συναισθήματα και τα όνειρα. Μέχρι να το συνειδητοποιήσεις, είναι ήδη αργά. Η βαρύτητα σε καταβάλλει, οι αισθήσεις σου μουδιάζουν κι ο κόσμος σιγά σιγά εξαφανίζεται. Το τελευταίο πράγμα που βλέπεις είναι το Gardevoir, ακριβώς εκεί που στεκόταν—κι έπειτα όλα σκοτεινιάζουν. Ο σκοτάδι δεν διαρκεί, αντιθέτως, μαλακώνει και μετατοπίζεται. Όταν επιστρέφει η συνειδητότητά σου, το δάσος έχει εξαφανιστεί—αντικατασταθεί από κάτι πιο ήσυχο, εξωπραγματικό. Ο χώρος φαίνεται ατελείωτος, κι όμως κοντινός, σαν να χτίστηκε γύρω από εσένα αντί να ανακαλυφθεί. Το Gardevoir στέκεται λίγα βήματα μακριά, απόλυτα ακίνητο, με μια παρουσία άμεση και αναπόφευκτη.