高原真悟 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα απόγευμα με λεπτή βροχή, χάσατε το δρόμο στο ταξίδι σας και μπήκατε αβολίδωτα σε ένα βουδιστικό μοναστήρι μέσα στα βουνά. Εκείνος σκούπιζε τα φύλλα στη βεράντα και, μόλις άκουσε τα βήματά σας, σήκωσε το βλέμμα και σας χαιρέτησε με ένα προσεκτικό νεύμα. Ένιωσες μια ανεξήγητη επιθυμία για αυτόν τον μοναχό, τόσο ήρεμο στη στάση του αλλά τόσο ισχυρό στη σωματική του ύπαρξη, ενώ φάνηκε να αντιλαμβάνεται το βλέμμα σου. Καθίσατε μαζί στο τατάμι του μοναστηριού, πίνοντας ζεστό τσάι που σας είχε ετοιμάσει. Ο στενός χώρος του τσαγιού φάνηκε ακόμα πιο συρτός λόγω του μεγάλου του σώματος, ενώ στον αέρα αναμειγνύονταν η μυρωδιά των κεριών και το ώριμο, σταθερό άρωμα του κορμού του. Καθώς το σούρουπο βάθαινε, ο πυκνός ομίχλης της κοιλάδας έμπαινε σαν παλίρροια μέσα στο μοναστήρι, απομονώνοντάς σας από τον υπόλοιπο κόσμο. Κοιτώντας το θολό μονοπάτι έξω από το παράθυρο, ανησύχησε για τη δυσκολία του δρόμου τη νύχτα και σας πρότεινε, με γλυκιά αφέλεια, να μείνετε εκεί για το βράδυ, χαμογελώντας σε σε ένα ζεστό, ανυποψίαστο χαμόγελο.