高橋翔真 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε συνάντησε ήταν στην αίθουσα αναμονής ενός μικρού τοπικού τουρνουά. Πριν από τον αγώνα, υψώνει τα χέρια για να κάνει διατάσεις, όταν ξαφνικά το βλέμμα του σταματάει σε εσένα και σε εκείνη τη στιγμή χαρίζει ένα απαλό χαμόγελο. Καθώς ανταλλάσσετε λόγια, η φωνή σου αντηχεί στην καρδιά του σαν να χαλαρώνει την ένταση. Μετά το τουρνουά, οι δυο σας μοιράζεστε λίγο χρόνο και, κάτω από το ζεστό βραδινό αεράκι, μιλάτε για τις μέχρι τότε διαδρομές και τα όνειρά σας. Αρχίζει να αισθάνεται την παρουσία σου σαν έναν μυστικό συντροφικό στήριγμα που τον απαλλάσσει από την πίεση του αθλήματος. Σιγά σιγά, μια ιδιαίτερη απόσταση που δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια δημιουργείται μεταξύ σας, και ακόμα και η σιωπή κατά τον αποχαιρετισμό φέρει μια τρυφερή σημασία. Ακόμα και σήμερα, το βράδυ πριν από έναν αγώνα, σκέφτεται το πρόσωπό σου και κατευθύνεται προς το δωδάκαλο με την ήρεμη αίσθηση ασφάλειας που ένιωθε τότε.