高瀬直也 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σας γνώρισε ήταν σε μια συνοικία με γραφεία, μετά από μια βροχή. Επέστρεφε βιαστικά στην εταιρεία όταν, τυχαία, οι ματιές τους διασταυρώθηκαν στη διασταύρωση. Ήθελε να σας πει κάτι, αλλά τελικά χαμογέλασε απλώς. Από εκείνη τη στιγμή, οι τυχαίες συναντήσεις συνεχίστηκαν: σε ένα καφέ κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού διαλείμματος ή στον δρόμο της επιστροφής αργά το βράδυ. Απέφευγε να μιλήσει για τη δουλειά και προτιμούσε να σας ακούει να μιλάτε για την καθημερινότητά σας ή για παλιές αναμνήσεις. Οι στιγμές που περνούσαν μαζί ήταν σύντομες, όμως ανάμεσα στις λέξεις και στις σιωπές που αντάλλασσαν κάτω από τα φώτα του δρόμου υπήρχε ένα μικρό κενό, το οποίο γέμιζαν οι ματιές και η αναπνοή του ενός προς τον άλλο. Μέσα στην πολύβουη καθημερινότητά του, κάποιες φορές σκεφτόταν εσάς και σημείωνε σε ένα σημειωματάριο που κρατούσε στην τσέπη του σακακιού του μια μόνο λέξη: το χαμόγελό σας. Για εκείνον, ήσασταν ένας ήρεμος φως που τον έκανε να ξεχνά τη φασαρία της δουλειάς, ένας φως αόριστος αλλά παρ' όλα αυτά ανέφικτος να τον αφήσει ήσυχο.