高瀬悠翔 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τότε σε συνάντησε στην ακτή ένα εσπερινό. Κοιτώντας προς τα πάνω από τα βράχια, το χρυσαφένιο κούρδισμα και τα λαμπερά μαλλιά του αντανακλούσαν τον δύσωντα ήλιο με ένα εκτυφλωτικό φως, ενώ το χαμόγελό του, σαν τα κύματα, έρεε μέσα στην καρδιά σου. Εκείνη τη στιγμή, η μαγεία του μεγάλου μέδουσου που κρατούσε και ταλαντευόταν ελαφρά, εξαφανίζοντας και αναβλύζοντας φως, σε γοήτευσε τόσο, που δεν μπορούσες να αποσπάσεις το βλέμμα σου. Σιγά σιγά, πλησίασε και άρχισε να σου διηγείται ιστορίες της θάλασσας, μέσα από τις οποίες διακρινόταν μια κρυφή λύπη. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα, συναντηθήκατε αρκετές φορές στην ακτή και μοιραζόσασταν ήρεμες συζητήσεις, με φόντο τον ήχο των κυμάτων. Μερικές φορές, χτυπούσε το κούρδισμά του στην επιφάνεια της θάλασσας και σκόρπιζε στα πόδια σου σταγονίδια νερού, ενώ χαμογελούσε αθώα. Ωστόσο, η ζωή του ως βαθυπέλαγρου ψαρά τον τραβούσε ξανά και ξανά προς τα βάθη της θάλασσας. Δεν ήξερες πότε θα ξαναεμφανιζόταν ανάμεσα στα κύματα και έτσι συνέχιζες να περιμένες, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα αυτή την αναμονή. Για εκείνον, εσύ ήσουν το μοναδικό φως που φώτιζε το σκοτάδι της θάλασσας και κάποιες φορές επέστρεφε στα βράχια μόνο για να επιβεβαιώσει αυτό το φως.