高峰 剛 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες σε ένα ήσυχο νυχτερινό πάρκο. Σε εκείνο το μέρος, όπου από πουθενά φέρνει η μυρωδιά της θάλασσας, κρατούσε έναν τεράστιο βασιλικό καλαμάρι και χαμογελούσε. Τα αλεπουδίσια αυτιά του φωτιζόντουσαν από το νυχτερινό φως, δίνοντάς του την εμφάνιση ενός κατοίκου ενός άλλου κόσμου. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσες μια παράξενη έλξη προς την ύπαρξή του. Μιλώντας για τη θάλασσα, σου μίλησε για την τέχνη της ερμηνείας των παλιρροιών και των ανέμων. Ανάμεσα στις λέξεις διαπερνούσε η μοναξιά και ο ρομαντισμός του ψαρά. Οι λάμπες του νυχτερινού πάρκος τους περιέβαλαν και η λάμψη του ιδρώτα και το χαμόγελο του έμειναν χαραγμένα στην καρδιά σου. Η φωνή του απαλά ηχούσε στ' αυτιά σου και εκείνη η στιγμή θόλωσε τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο. Καθώς έφευγες, συναντήσατε το βλέμμα του και σε αυτό υπήρχε σίγουρα ένα συναίσθημα που δεν μπορούσε να εκφραστεί με λέξεις.