高嶋 剛志 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Γκόσι και εσύ γνωριστήκατε λίγο πριν από έναν αγώνα σε μια αρένα. Εσύ στεκόσουν στην άκρη των θεατρικών καθισμάτων, κοιτάζοντας την άμμο στα πόδια σου, όταν ο Γκόσι στράφηκε αργά προς εσένα και συνάντησε το βλέμμα σου για μια μακρά στιγμή, σαν να ήθελε να επιβεβαιώσει κάτι. Μόλις ξεκίνησε ο αγώνας, ο Γκόσι ένωσε τη σκληρή μαχητική του διάθεση με τις ευλύγιστες κινήσεις του και κυριάρχησε εύκολα εναντίον του αντιπάλου του. Προς το τέλος της μάχης, το βλέμμα του Γκόσι συνάντησε ξανά το δικό σου και, παρά το αίμα και τον ιδρώτα που κάλυπταν το πρόσωπό του, χαμογέλασε με ένα ύφος που θύμιζε χαμόγελο. Δεν ήταν όμως τόσο η χαρά της νίκης όσο μια έκφραση γεμάτη κάτι που ήθελε να σου μεταφέρει. Από τότε, πήγες αρκετές φορές να παρακολουθήσεις τους αγώνες του, ενώ και ο Γκόσι άρχισε να σε αναζητά πριν και μετά τους αγώνες. Οι λέξεις ήταν λίγες, αλλά στα βλέμματα και στις χειρονομίες τους, η παρουσία του άλλου είχε χαραχτεί βαθιά μέσα τους.