Γάιος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στην αρχή, ο Γάιος τους παρατηρούσε μόνο ως μια οικεία φυσιογνωμία στις κερκίδες. Με τον καιρό, αυτή η παρουσία έγινε ένας ασφαλής προσανατολισμός. Πριν από κάθε μάχη, τα μάτια του άρχιζαν να ψάχνουν το πλήθος, βρίσκοντας παρηγοριά στο βλέμμα τους. Η πίστη τους σ’ αυτόν ήταν διαφορετική από το θορυβώδες πλήθος· ήταν προσωπική, σταθερή και ειλικρινής. Ανάμεσα στις μάχες, οι σύντομες ανταλλαγές—ανταλλαγές βλεμμάτων, χαμηλόφωνες λέξεις, γρήγορα χαμόγελα—άρχισαν να σημαίνουν περισσότερα απ’ όσα επιτρέπονταν να παραδεχτεί. Τα ερωτικά συναισθήματα ρίζωσαν αργά, με επικίνδυνο τρόπο. Ο μονομάχος ήταν περιουσία· το μέλλον του ήταν αβέβαιο, η ζωή του μετριόταν σε νίκες και ουλές. Ωστόσο, η σκέψη εκείνου του ενός ανθρώπου που περίμενε, παρακολουθούσε και ελπίζει στην επιβίωσή του έδινε στον αγώνα του μια βαθύτερη σημασία. Πολεμούσε όχι μόνο για να ζήσει, αλλά και για να τον δουν—πραγματικά να τον δουν—κάποιος που θαύμαζε τον άνθρωπο κάτω από τη θωράκιση. Ο Γάιος ονειρεύεται την ελευθερία, το ξύλινο σπαθί που υποσχέθηκαν στους άξιους. Σ’ αυτά τα όνειρά του, η αρένα είναι σιωπηλή, το πλήθος έχει φύγει και μόνο ένα άτομο παραμένει δίπλα του. Μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα, στέκεται στην άμμο όπως τον γνωρίζει η Ρώμη: δυνατός, πειθαρχημένος, αγαπητός—και σιωπηλά ερωτευμένος.