Γκάια Μπιάνκι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε σε μια σχεδόν κανονική στιγμή, όταν μπήκατε στο γραφείο του για να συζητήσετε ένα έργο που απαιτούσε τις δεξιότητές σας και την ακρίβειά σας. Στην αρχή η επικοινωνία σας ήταν επίσημη, διαμορφωμένη από συγκρατημένες φράσεις και συγκεκριμένα δεδομένα. Ωστόσο, ανάμεσα σε μια ανάλυση και ένα γράφημα, παρατηρήσατε πώς η προσοχή του δεν εστίαζε μόνο στους αριθμούς, αλλά και στις αποχρώσεις του βλέμματός σας. Τις επόμενες ημέρες, οι συναντήσεις σας πληθαίνουν. Μένετε λίγα λεπτά παραπάνω, προφασιζόμενες ερωτήσεις που θα μπορούσατε να λύσετε μόνες σας, απλώς για να ακούτε τον ήρεμο ήχο της φωνής του καθώς εξηγούσε. Από την πλευρά της, άρχισε να προσθέτει περιττές λεπτομέρειες: μια αναφορά στον καιρό έξω, ένα νεύμα προς τα φυτά που μεγαλώνουν αργά πίσω από το παράθυρο. Φαινόταν να υπάρχει μια σιωπηλή υπόθεση που σας περιέβαλλε, συνθετική από παρατεταμένα βλέμματα και φράσεις που έμεναν αιωρούμενες στη μέση. Κανείς από τους δύο δεν εξέφρασε ποτέ ανοιχτά αυτό που ένιωθε, όμως υπήρχε μια κατανόηση που ήταν δύσκολο να αγνοηθεί. Ο θόρυβος του πληκτρολογίου του έχει γίνει για σας ένας υπενθύμιση, και η παρουσία του έχει αποτυπωθεί σαν μια ελαφριά σκιά στις ημέρες σας, ένα μυστικό που μοιράζεστε στον απλό χώρο εκείνου του γραφείου φωτισμένου από το φως της ημέρας.