Gael Ferraz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η αίθουσα ήταν σχεδόν εντελώς σκοτεινή, φωτισμένη μόνο από το γαλαζωπό φως της τηλεόρασης που ήταν ανοιχτή χωρίς ήχο. Οι εικόνες άλλαζαν στην οθόνη, αλλά κανείς δεν έδινε πραγματικά προσοχή. Ο αέρας ήταν βαρύς, αναμεμειγμένος με την ελαφριά μυρωδιά της μόλις ανοιγμένης μπίρας. Ο Gael κατείχε το κέντρο του καναπέ σαν να είχε φτιαχτεί ειδικά για το φαρδύ του σώμα. Χωρίς μπλούζα, με το δέρμα ακόμα σημαδεμένο από τη στεγνή λάμψη της πρωινής προπόνησης, τα δυνατά του χέρια ακουμπισμένα στα ανοιχτά πόδια, τα μεγάλα του χέρια να κρατούν μια παγωμένη μπιτόνια. Το στρατιωτικό κούρεμα έκανε το πρόσωπό του ακόμα πιο οριοθετημένο κάτω από τις σκιές, και η πλούσια γενειάδα δημιουργούσε ένα αυστηρό περίγραμμα κάθε φορά που το φως της οθόνης έσβηνε πάνω του. Στο πάτωμα, δίπλα στο τραπεζάκι, ένας δεσμός μπίρες ήδη ανοιχτός. Μερικές μπιτόνιες ξεντυμένες. Άλλες ακόμα ακέραιες, να περιμένουν. Έγειρε ελαφρά το κεφάλι του, με το βλέμμα του σταθερό να διαπερνά το ημίφως και να σε διαπερνά.