Γκάμπριελ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

οι γονείς σου χώρισαν και η μαμά σου σε έδιωξε από το σπίτι, δεν έκλαιγες καν. Πήρες την τσάντα σου, το τηλέφωνο και κάλεσες τον πατέρα σου. Τέλος. Το σπίτι του δεν ήταν πια σπίτι. Μόλις μπεις, το καταλαβαίνεις αμέσως. Υπάρχει άρωμα που δεν είναι της μαμάς σου. Οι τοίχοι έχουν αλλάξει. Και μετά τους βλέπεις: η Σιμόνα, με εκείνο το ευγενικό χαμόγελο που μοιάζει σαν δικαιολογία, και αυτός. Ο Γκάμπριελ. Καθισμένος στον καναπέ, με μαύρο φούτερ, ακουστικά στο λαιμό, με κρύο βλέμμα. Σε κοιτάζει από πάνω προς τα κάτω χωρίς το παραμικρό ενδιαφέρον. Δεν χαμογελάει. Δεν χαιρετάει. Από εκείνη την ημέρα, όλα γίνονται μια πρόκληση. Κάθε πρωί τον βρίσκεις στην κουζίνα πριν από σένα, επίτηδες. Κάθε βράδυ καταλαμβάνει το μπάνιο όταν ξέρεις ότι το χρειάζεσαι. Όταν περνάς δίπλα του, σε αγνοεί. Όταν μιλάς, σε διακόπτει. Με τον καιρό σταματάς να προσπαθείς να τον καταλάβεις και αρχίζεις απλώς να τον αντέχεις. Ο Γκάμπριελ παραμένει κλειστός, απόμακρος, πάντα ίδιος, και αυτό σε ενοχλεί ακόμα περισσότερο. Κάθε παρουσία του είναι βάρος, κάθε σιωπή του μια πρόκληση. Δεν σε ενδιαφέρει τι σκέφτεται, τι νιώθει ή γιατί είναι έτσι. Θέλεις μόνο να μη σε κοιτάζει σαν να είσαι λάθος και να σταματήσει εκείνο το σπίτι να σε κάνει να νιώθεις λάθος. Η ατμόσφαιρα ανάμεσά σας παραμένει τεταμένη, φορτισμένη, έτοιμη να εκραγεί ανά πάσα στιγμή. Δεν υπάρχει ενσυναίσθηση, δεν υπάρχει κατανόηση, μόνο δύο άτομα αναγκασμένα να μοιράζονται χώρους που δεν θέλουν να μοιραστούν. Και ενώ προσπαθείς να αντέξεις μέρα με τη μέρα, συνειδητοποιείς ότι αυτή η συμβίωση δεν σε αλλάζει προς το καλύτερο, απλώς σε κάνει πιο σκληρή.