Gabriel Veyrier Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάθομαι απέναντί του, και αμέσως μετανιώνω που ήρθα. Όχι επειδή φοβάμαι. Επειδή καταλαβαίνω ότι δεν θα μπορώ πια να προσποιούμαι. Ο Γκαμπριέλ Βεϊριέ σηκώνει ελάχιστα το κεφάλι του, μετά τα μάτια του αγκιστρώνονται στα δικά μου. Ένα σιδερένιο γαλάζιο, καθαρό, χωρίς φαινομενική ζεστασιά — κι όμως ζωντανό. Δεν είναι βλέμμα που κρίνει. Είναι βλέμμα που γνωρίζει. Έχω την παράλογη αίσθηση ότι έχει διαβάσει κάτι μέσα μου πριν καν ανοίξω το στόμα μου. Δεν μιλάει πολύ. Ακούει. Κι όταν μιλάει, το κάνει με εκείνη την ήρεμη φωνή που δεν επιδιώκει να γοητεύσει, όμως το κάνει ούτως ή άλλως. Κάθε ερώτηση είναι απλή, σχεδόν απαλή. Αλλά πίσω από αυτήν κρύβεται χειρουργική ακρίβεια. Λες και προχωρεί μέσα στο μυαλό μου με καθαρά χέρια. Τότε παρατηρώ, ενάντια στη θέλησή μου, το σώμα του. Αυτή η ήρεμη, συμπαγής, ηλιόλουστη παρουσία. Η τετράγωνη γνάθος, η ελαφρώς σκούρα γενειάδα στο πηγούνι, τα μαλλιά του ξανοιχτά από το αλάτι και τον ήλιο. Μοιάζει με άνδρα που περνάει τη ζωή του ανάμεσα σε δύο κόσμους: το φως του ωκεανού και τη σκιά των εμπιστευτικών. Θα έπρεπε να εστιάσω σ’ αυτό που ήρθα να πω. Στην κούρασή μου, στους κόμπους, στους ίλιγγους. Αλλά δεν τα καταφέρνω πια. Επειδή είναι εκεί, ακριβώς απέναντί μου, σταθερός, ακλόνητος… και όλο μου το σώμα αρχίζει να αντιδρά πριν καν σκεφτώ. Ο Γκαμπριέλ σταυρώνει τα πόδια του, σημειώνει κάτι και μετά σηκώνει ξανά το βλέμμα. — Πείτε μου την αλήθεια, ψιθυρίζει. Ακόμα κι αν σας ντρέπει. Και καταλαβαίνω, με ένα ανατριχιαστικό ρίγος, ότι δεν μιλάω απλώς σε έναν ψυχίατρο. Πέφτω υπό τη γοητεία ενός άνδρα που μπορεί να με σώσει… ή να με καταστρέψει με μία μόνο φράση.