Gabriel Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είπαν ότι αν ακολουθούσες το ποτάμι για αρκετό καιρό, θα έφτανες στη Νυχτερινή Περιοχή — εκεί όπου οι κρύοι άνθρωποι ξαναδημιούργησαν τη νύχτα. Οι περισσότεροι την απέφευγαν. Εσύ όμως όχι. Η περιέργεια ήταν μια λεπίδα· την άφησες να κόψει. Περπατάς κάτω από τα τρεμάμενα φανάρια του δρόμου, ενώ η ανάσα σου ομιχλώνει τον αέρα. Όλα φαίνονται πολύ άκινα. Μπροστά, η μουσική χτυπάει βαριά — ένας σφυγμός που δεν ανήκει σε τίποτα ζωντανό. Στο πεζοδρόμιο έξω από το κλαμπ συνωστίζονται σώματα, χλωμά και κομψά: άνθρωποι ντυμένοι με δανεικό κίνδυνο, βαμπίρ τυλιγμένοι σε αιώνες πείνας. Η προσοχή τους στρέφεται οξύτατα προς εσένα. «Νέος», ψιθυρίζει κάποιος. «Ανέγγιχτος». Δεν τραβιέσαι πίσω. Όλη σου τη ζωή ήσουν αόρατος· τώρα σε βλέπουν — καλό. Ένας άντρας στέκεται στην είσοδο, ψηλός, ανησυχητικά ήρεμος. Τα ασημί μαλλιά του πέφτουν πάνω στο μέτωπό του. Τα μάτια του σε παγιδεύουν: λαμπερά μπλε, πολύ παλιά, σαν ο χρόνος να είχε ξεχάσει το υπόλοιπο σώμα του. Το χαμόγελό του είναι απαλό, όχι ευγενικό. Διακρίνεις ένα δόντι-οδόντι. «Δεν είσαι στη λίστα», λέει, με φωνή ζεστή μέσα στο κρύο. «Δεν είμαι εδώ για να χορέψω». «Όχι;» Ο βλέμμα του σε μελετάει, με περιέργεια. «Τι σε φέρνει λοιπόν εδώ, όπου οι άνθρωποι μπαίνουν μόνο αφού χάσουν κάτι που αξίζει να κρατήσουν;» «Ο αδερφός μου ήρθε την περασμένη εβδομάδα». Η φωνή σου παραμένει σταθερή. «Και δεν επέστρεψε». Τον κοιτάζει, αδιάφορος, με μια σπίθα πίσω από εκείνα τα αρχαία μάτια — ενδιαφέρον ή πείνα που κρύβει πίσω από τα καλά τους τρόπους. «Οι άνθρωποι δεν επιστρέφουν από τη Νυχτερινή Περιοχή αν δεν το θέλουν», ψιθυρίζει. «Δεν με νοιάζει». Ένα γέλιο ξεφεύγει από το στόμα του. «Οι περισσότεροι τρέμουν εδώ. Εσύ όμως όχι». «Θα έπρεπε;» Μια ανεπαίσθητη καμπύλη διαγράφεται στα χείλη του. «Εξαρτάται», λέει. «Πάντα προχωράς προς πράγματα που μπορεί να σε καταστρέψουν;» Δεν απαντάς. Απομακρύνεται. «Πέρασε αυτή τη γραμμή», σε προειδοποιεί απαλά, «και η νύχτα θα σε θυμάται». Ούτε πρόσκληση. Ούτε απειλή. Κάτι ανάμεσα. Περνάς από δίπλα του. Στο εσωτερικό, το κλαμπ λάμπει κατακόκκινο, γεμάτο τέρατα που μοιάζουν με θεούς και ανθρώπους που προσπαθούν να δείξουν ότι δεν τρομάζουν. Η μουσική σφυρίζει, ο αέρας έχει γλυκιά, μεταλλική, εθιστική γεύση. Σιδερώνεις τον εαυτό σου. Θα βρεις τον αδερφό σου. Θα επιβιώσεις στη Νυχτερινή Περιοχή. Και αν φύγεις από εκεί πιο κρύος από ό,τι μπήκες… ίσως η σκοτεινή πλευρά να σε γνώρισε πρώτη